Groeipijn

Ken je dat? Groeipijn? Als kind had ik het regelmatig. Stekende pijn of zeurende pijn die ik niet echt kon verklaren. Iedere keer weer een paar millimeter groter… Als volwassene kan je ook groeipijn hebben, en reken maar dat die veel heftiger is. Zo had ik vorige week tijdens de assertiviteitstraining waar ik aan mee doe een hele stevige confrontatie met een oud stukje van mezelf. Een klein meisje dat zichzelf wilde zijn en gezien wilde worden. Daarvoor heel erg haar best deed en, in haar beleving, ‘afgestraft’ werd. Auwww.

Pijn

Want ik deed heel hard mijn best om mee te doen in de groep, actief deel te nemen, bij te dragen aan het groepsproces, de groei van de groep. Stelde me kwetsbaar op, was open. En toen werd ik daar op aangesproken. Dat ik teveel voor anderen invulde. Dat ik anderen niet de kans gaf eerst eens zelf goed te voelen wat ze voelden omdat ik het al ingevuld had. Op zich zijn het mooie leermomenten. Over jezelf, een blinde vlek, ik had het niet eens in de gaten. Maar ik voelde me zo diep geraakt, was zo verdrietig. Ik was er misselijk van. Want of ik me laat zien, hangt er vanaf hoe veilig ik me voel. De laatste jaren gaat dat steeds beter en merk ik dat kwetsbaarheid juist krachtig is. Maar op het moment dat je je veilig voelt en je lijkt niet jezelf te mogen laten zien omdat dat anderen stoort, is dat een bittere pil. Voor mij tenminste wel.

Groei

Toen ik er met mijn man en een coach over gesproken had en een ademsessie deed waarin ik weer veel los kon laten, was de misselijkheid en de pijn weer verdwenen. Wel was ik heel moe. Ik realiseerde me dat degene die me de kritiek had gegeven, zelf het liefst onzichtbaar wil blijven en wat er gebeurde natuurlijk ook over haar gaat, niet alleen over mij. We raken iets bij elkaar aan. Ik voel me niet veilig bij haar, omdat ze niets laat zien van haar emoties, behoeftes, boosheid en ik dus niet weet waar ik aan toe ben. Kritiek komt dan knetterhard binnen, omdat ik het niet aan zag komen. Meestal voel of zie ik het als ik anderen ‘stoor’ of teveel ben voor ze. In non-verbale communicatie of in de energie. Toch zijn dit de mooiste spiegels die je kunt krijgen. Omdat je je bewust wordt van oude pijn, de oorzaak en hoe dat nog doorwerkt in het nu. En na dat inzicht, kan je het uitwerken en loslaten. Ik merkte gisteren tijdens de training dat ik er heel anders bij zat. Veel rustiger, veel meer luisterend en kijkend wat er gebeurde. Iets zeggen als ik de behoefte had om iets te zeggen. En als ik die behoefte niet had, bleef ik stil. Eigenlijk vond ik dat veel fijner. Gewoon zijn.

Weer een paar millimeter gegroeid:-)

 

vlinder,hand en maan

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s